خانه / اخبار داخلی / عامل سرگردانی ز در ایران

عامل سرگردانی ز در ایران

[ad_1]


ناشناخته ماندن ظرفیت های بالقوه توسعه مدرن گردشگری، شناسایی نشدن اهداف توسعه گردشگری و عدم شناسایی بازارهای هدف و نوع مناسب گردشگری قابل عرضه به گردشگران خارجی و در نهایت کمبود زیرساخت های استاندارد و مدرن. درنگاه اول، توسعه گردشگری برمبنای اصول پایداری می تواند اثرات مثبت اقتصادی (از طریق ایجاد شغل وگردش پول و سرمایه) برای جامعه میزبان به همراه داشته باشد، اما امروزه بسیاری از کشورها با تغییر رویکرد خود از نگاه صرفا اقتصادی به مقوله گردشگری فاصله گرفته و با شناسایی ظرفیت ها و فرصت ها از این صنعت به عنوان محرکی جهت پیشبرد سایر اهداف خود سود می برند.

به عنوان مثال، بسیاری از کشورهای درحال توسعه شرق آسیا که از آمار گردشگران ورودی قابل قبولی نیز برخوردارند، از اعتبار بین المللی خود در عرصه گردشگری سود می برند و اقدام به جذب سرمایه گذاری در سایر زیرساخت های خود از قبیل بهداشت و حمل و نقل می کنند یا نوع گردشگری که پیش از این عرضه می کردند را برحسب نیاز و منافع امروزی خود یا دگرگونی در ذائقه گردشگران تغییر داده اند. ضمن اینکه از حضور گردشگران خارجی به عنوان ابزاری جهت آموزش شهروندان خود (به ویژه در قالب توسعه گردشگری داوطلبانه) و برقراری ارتباطات میان فرهنگی استفاده می کنند، بنابراین توسعه مدرن در عرصه گردشگری با پیروی از اصول گردشگری پایدار سعی در به حداکثر رساندن اثرات مثبت گردشگری و به حداقل رساندن اثرات منفی گردشگری دارد.

در کشور ما امکان استفاده از گردشگری برای جذب سرمایه گذاری در عرصه توسعه سیستم های ارتباطی و حمل و نقل، برقراری ارتباطات میان فرهنگی در جهت شناساندن فرهنگ و سنت های ایرانی به بازدیدکنندگان خارجی و فراهم آوردن فرصت آشنایی با دیگر مردمان برای شهروندان ایرانی وجود دارد. ذکر این نکته نیز ضروری است که برقراری ارتباطات و تبادلات فرهنگی- اجتماعی در قالب گردشگری، نیازمند مدیریت و اطلاع رسانی در سطح عمومی و در مراحل ابتدایی توسعه گردشگری بین المللی است، زیرا تجربه بسیاری از کشورها ثابت کرده که ضعف مدیریت و برنامه ریزی در این عرصه می تواند موجب بروز اثرات منفی فرهنگی- اجتماعی در قالب مغلوب شدن فرهنگ جامعه میزبان در تقابل با فرهنگ بیگانه یا بروز تنش میان شهروندان با میهمانان شود.

آنچه صنعت گردشگری ایران را دچار سردرگمی می کند روشن نبودن اهداف توسعه گردشگری، انواع گردشگری قابل عرضه و بازارهای هدف است. در همین راستا چند پرسش مطرح می شود: هدف از توسعه گردشگری چیست؟ آیا سقف یا هدفی برای جذب گردشگر خارجی در یک بازه زمانی مشخص تعیین شده است؟ آیا گردشگری در اولویت سرمایه گذاری از سوی دولت قرار دارد؟ در بازار رقابتی گردشگری، چه نوع یا انواعی از گردشگری را برحسب امکانات خود می توانیم عرضه کنیم؟ گردشگری مذهبی؟ اکوتوریسم؟ گردشگری فرهنگی-تاریخی؟ یا همه این سه نوع گردشگری؟ سرمایه گذاری و تبلیغات در چه کشورها و مناطقی می تواند گردشگران بیشتری روانه کشور ما کند و منافع بیشتری برای فعالان گردشگری و شهروندان به ارمغان آورد؟

یافتن پاسخ برای این پرسش ها می تواند نقشه راه توسعه گردشگری را مشخص و فعالیت ها و سرمایه گذاری ها را هدفمند و بهینه کند. با درس گرفتن از کشورهایی که توسعه یکباره گردشگری را پیشه کردند و در طولانی مدت از اثرات منفی اقتصادی، فرهنگی- اجتماعی و زیست محیطی آن لطمه خوردند، می توان نتیجه گرفت منطقی ترین شیوه، توسعه آرام گردشگری در کشور است؛ اما همراه با مدیریت و برنامه ریزی و تدوین اهداف واقع بینانه و قابل پیگیری در سه بازه کوتاه مدت، میان مدت و دراز مدت.

در حوزه برنامه ریزی گردشگری معمولا مدت در نظر گرفته شده برای هر یک از این سه بازه زمانی به ترتیب ۵ سال، ۱۰ تا ۱۵ سال و۲۰ سال است. به رغم وجود ظرفیت های فراوان فرهنگی- مذهبی، تاریخی و طبیعی در کشورمان، متاسفانه هنوز امکانات لازم برای ارائه خدمات گردشگری با کیفیت به گردشگران خارجی در مقیاسی بالا نیست.

از سوی دیگر به دلیل تحریم های اقتصادی، کارشکنی برخی کشورها و تبلیغات ناجوانمردانه امکان جذب سرمایه گذار و برقراری ارتباط با شرکت های بین المللی و بزرگ گردشگری به آسانی فراهم نیست. درچنین شرایطی مدیریت و برنامه ریزی ذکاوتمندانه امری ضروری است. برای نمونه، در زمینه گردشگری مذهبی و با در نظرگرفتن شهر مشهد به عنوان قطب فرهنگی- مذهبی کشور و همچنین با توجه به وجود امکانات و اقامتگاه های مناسب جهت عرضه این نوع از گردشگری، می توان کشورهای شیعه نشین منطقه را هدف گرفت؛ علاوه براینکه برخی شرکت ها می توانند بسته سفری با محوریت گردشگری مذهبی، تهیه و عرضه کنند.

درخصوص اکوتوریسم و طبیعت گردی، از آنجا که معمولا طرفداران این نوع از گردشگری به دنبال امکانات لوکس نیستند، می توان جهت بهتر مدیریت کردن اثرات فرهنگی- اجتماعی و زیست محیطی، در مقیاسی کوچک تر اقدام به تبلیغات و جذب این نوع گردشگران کرد. این سیاست را می توان به نوعی دیگر درخصوص گردشگری تاریخی نیز در پیش گرفت؛ به طوری که بتوان با جذب تعداد کمتری گردشگر منافع اقتصادی قابل قبولی کسب کرد. تمرکز بر بازار اروپا و چین و هدف قرار دادن افراد میانسال (به جهت اینکه معمولا از تمکن مالی بیشتری برخوردارند) می تواند به عنوان یکی از راه های جذب گردشگران علاقه مند به فرهنگ و تاریخ شمرده شود.

« دنیای سفر » این نوشته را از «
دنیای اقتصاد » آورده است. واکاوی، پی گیری، نگارش و آفرینش، شایسته سپاسگزاری است.

[ad_2]

مطلب پیشنهادی

لغو ویزای ایران برای سفر شهروندان عمانی

[ad_1] هم رسانی zoodel.com عمان سفیر ایران در عمان اعلام کرد: هیئت وزیران مقررات لغو …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *